Optimates
Aparencia
| Optimates | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
|
Ideoloxía política
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| Wikidata | |||||||||
Optimates (do latín optimātes, «os óptimos» ou «os mellores»; en singular: optimas), tamén chamados boni («homes bos») era a denominación que se lle aplicaba a políticos que representaban a facción aristocrática durante a República romana tardía.[1]
Existe unha "acalorada discusión académica" sobre se os romanos recoñecerían na denominación un contido ideolóxico ou, en troques, implicaba exclusivamente unha división política entre partidarios da autoridade senatorial (optimates) e defensores das demandas populares como o repartimento de terras (os populares).[2]
Principais representantes
[editar | editar a fonte]Algúns dos persoeiros máis recoñecidos desta facción foron:
- Os Cecilios Metelos
- Pompeio e seus fillos Cneo e Sexto Pompeio
- Lucio Cornelio Sila
- Marco Xunio Bruto e os restantes asasinos de César
- Marco Porcio Catón, o Mozo
- Marco Porcio Catón, o Vello
- Marco Tulio Cicerón
- Tito Anio Papiano Milán
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Robb, 2010, p. 33
- ↑ Yakobson, Alexander (7 de marzo de 2016 [actualizado 22 de agosto de 2017]). "optimates, populares". oxfordre.com (en inglés). doi:10.1093/acrefore/9780199381135.013.4578. Consultado o 4 de xullo de 2025.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Robb, M. A. (2010). Beyond Populares and Optimates: Political Language in the Late Republic (en inglés). Stuttgart: Franz Steiner Verlag GmbH. ISBN 978-3-515-09643-0.