Камволь
Каардынаты: 53°51′28″ пн. ш. 27°33′56″ у. д. / 53.85778° пн. ш. 27.56556° у. д.
«Камволь» | |
![]() | |
![]() | |
Тып | адкрытае акцыйнае таварыства |
---|---|
Заснаваная | 30 жніўня 1955 (70 гадоў таму)[1] |
Заснавальнікі | Міністэрства тэкстыльнай прамысловасьці Беларускай ССР |
Уласьнікі | Дзяржаўны камітэт па маёмасьці Беларусі (95%), Менскі гарадзкі тэрытарыяльны фонд дзяржмаёмасьці (4,6%) |
Краіна | Беларусь |
Разьмяшчэньне | Менск |
Адрас | Ленінскі раён, вул. Маякоўскага, д. 176[2] |
Ключавыя фігуры | Юлія Грынчык (генэральны дырэктар) |
Галіна | лёгкая прамысловасьць |
Прадукцыя | ваўняная тканіна, пража, плед, коўдра |
Абарачэньне | ▲48,3 млн рублёў (2024 год; 13,9 млн $)[3] |
Апэрацыйны прыбытак | ▲ 5,41 млн рублёў (2024 год; 1,55 млн $) |
Чысты прыбытак | ▲296 тыс. рублёў (2024 год; 84 тыс. $) |
Лік супрацоўнікаў | 733 (канец 2024 г.) |
Матчына кампанія | «Беллегпрам» |
«Камволь» — дзяржаўнае тэкстыльнае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў жніўні 1955 году ў якасьці «Менскага камвольнага камбінату».
На 2025 год быў найбольшым у Беларусі вытворцам тэкстыльных вырабаў. Валодаў поўным колам вытворчасьці ад пражы да тканіны з пастаўкай вырабаў за мяжу. Вырабляў касьцюмна-сукеначныя і нагавічныя чыставаўняныя, ваўняныя і паўваўняныя тканіны з укладаньнем поліэтэрнага валакна, віскозы, поліаміду, поліакрыланітрылю (ПАН), элястанавай ніткі «лайкра» і льну[4]. На ўтрыманьні прадпрыемства ў Менску знаходзіліся 2 гуртажыткі № 3 па вуліцы Марата, дом 21 і № 4 па Барадзінскай вуліцы, дом 21, а таксама жылы дом № 30 па Сонечнай вуліцы[5].
Вырабы
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]На 2025 год «Камволь» вырабляў:
- 7 відаў тканіны (214 найменьняў) — 36 найменьняў школьнай тканіны, 128 найменьняў сукеначна-касьцюмнай тканіны, 29 найменьне тканіны ведамаснага прызначэньня (ад 20 да 67 % воўны), 4 найменьні більярднай тканіны на 45 % з воўны, 8 найменьняў суконнай тканіны на 78 і 83 % з воўны, 3 найменьні тканіны для адмысловай вопраткі на 51 % з бавоўны і 4 найменьні палітовай чыставаўнянай тканіны[6];
- 15 відаў пражы 44 найменьняў больш як 10 адценьняў, у тым ліку чыставаўняную пражу, паўваўняную (ад 30 да 80 % воўны) і на 35 % зь віскозы[7];
- 2 віды пледаў (23 найменьні) — 12 найменьняў паўваўняных (ад 20 да 50 % воўны) і 11 найменьняў з поліакрыланітрылю (ПАН)[8];
- 6 найменьняў коўдры з 60 % воўны[9].
Збытавая сетка
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]На 2025 год «Камволь» меў 8 фірмовых крамаў, зь іх 5 у Менску, у тым ліку ў гандлёвых цэнтрах «Карона-Сіці» і «Сталіца» ды ў «Першым нацыянальным гандлёвым доме» на праспэкце Незалежнасьці, а таксама ў Берасьці і Горадні ў Цэнтральных унівэрмагах ды ў Наваполацку ў гандлёвым цэнтры «Сузор'е стральца»[10]. Сярод іншага, збыт у Беларусі ладзілі праз кропкі продажаў у выглядзе ўнівэрмагаў ва ўсіх абласных цэнтрах Беларусі, як і ў Салігорску, Жодзіне, Слуцку, Барысаве, Полацку і Лідзе. Таксама «Камволь» меў даччынае прадпрыемства ў сталіцы Расеі са складам у Іванаве[11].
Мінуўшчына
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]5 сакавіка 1947 году Менскі гарадзкі Савет дэпутатаў ухваліў Рашэньне аб замацаваньні за Міністэрствам тэкстыльнай прамысловасьці Беларускай ССР дзялянкі пры канцы Ігуменскага тракту. Тут вырашылі ўзьвесьці баваўняна-папяровую фабрыку[12]. У 1951 годзе пачалі ўзводзіць «Менскі камвольны камбінат» (Беларуская ССР)[13]. 15 лютага 1955 году падрыхтавалі першыя тры грэбнечасальныя машыны. 8 жніўня 1955 году зьнялі першую пражу з прадзільных машынаў[12]. 30 жніўня 1955 году запрацавалі часальная і прадзільная вытворчасьці[13]. Пры канцы 1955 году здалі ў дзеяньне 10 400 прадзільных верацёнаў[12]. У лютым 1956 году запусьцілі ткацкую вытворчасьць[13] у складзе 55 ткацкіх станкоў і атрымалі першыя мэтры суровай тканіны. У 1957 годзе змантавалі 400 такіх станкоў[12]. У 1959 годзе стварылі аддзелачную вытворчасьць[13].
У 1960 годзе перавысілі поўную праектную магутнасьць у 9,046 млн м і выпусьцілі 10,173 млн м гатовай тканіны. У 1965 годзе прадпрыемства перавялі на працу пад замову спажыўцоў і распрацавалі 9 відаў тканіны. Сярод 34 відаў вырабаў 20 адпавядалі міжнародным стандартам. У 1967 годзе выпусьцілі 100-мільённы мэтар тканіны[12]. У 1969—1978 гадох прадпрыемства перабудоўвалі[13]. 31 сакавіка 1973 году выпусьцілі 200-мільённы мэтар тканіны. У 1976 годзе ў прадзільным цэху ўсталявалі 169 новых машынаў, таму магутнасьць цэху вырасла з 62 000 да 70 300 верацёнаў. У 1989 годзе камвольныя тканіны паставілі на 195 фабрык у больш як 30 краінах[12]. У 1989—1991 гадох прадпрыемства паўторна перабудавалі[13]. У выніку ў 1991 годзе 7000 працаўнікоў вырабілі 22 млн пагонных мэтраў тканіны[14].
10 сакавіка 1994 году прадпрыемства пераўтварылі ў адкрытае акцыйнае таварыства. 8 кастрычніка 1996 году яго перайменавалі ў «Камволь». У 1999 годзе аснову вытворчасьці складалі: ваўняныя і паўваўняныя касьцюмныя, сукеначныя і дзіцячыя тканіны, ваўняную і паўваўняную пражу, а таксама пражу для трыкатажных вырабаў[13].
Ад 2007 году «Камволь» штогод атрымліваў дзяржаўнае фінансаваньне праз скарачэньне вытворчасьці, якое выклікала стратнасьць. У 2008—2010 гадох на дзяржаўную дапамогу закупілі новае абсталяваньне. У 2011 годзе чыстыя страты склалі 1,2 млрд рублёў (143 тыс. даляраў). У 2012 годзе страты вырасьлі 8-кратна, нерэнтабэльнасьць — да 4 %, а вытворчасьць упала да 1,1 млн пагонных мэтраў тканіны і 441 т пражы праз зношанасьць абсталяваньня на 88 %. Колькасьць супрацоўнікаў склала менш за 1000 чалавек. Вышыня столі ў вытворчых памяшканьнях да 13 м і разьмяшчэньне ацяпляльных батарэяў пад стольлю абумоўлівала павышаныя энэргавыдаткі. У выніку 17 сьнежня 2012 году свае пасады страцілі кіраўніца «Камволю», старшыня «Беллегпраму» Генадзь Вырко і ягоны намесьнік, які раней кіраваў «Камволем». На сьнежань 2012 году «Камволь» быў адзіным у Беларусі вытворцам камвольнай тканіны. Магутнасьці прадпрыемства пры 2-х зьменах працы дазвалялі вырабляць 3700 т пражы і 6,7 млн пагонных мэтраў камвольнай тканіны за год. Гадавыя патрэбы прадпрыемстваў «Беллегпраму» ў ваўняным валакне складалі 3250 т[14].
У лютым 2014 году «Камволь» прадставіў тканіны з элястанам, мокры шоўк і тканіны з галяграфічным малюнкам, бачным пад кутом. Кошт новых тканінаў складаў 60—100 тыс. рублёў (5—8 даляраў) за мэтар[15]. За 2013—2017 гады ў пераабсталяваньне прадпрыемства ўклалі 110 млн даляраў. У 2017 годзе распрацавалі 117 узораў тканіны пад звыш 220 колерамалюнкаў. Больш як 55 % вырабаў паставілі за мяжу. Праектная магутнасьць прадпрыемства вырасла да 6 млн пагонных мэтраў, што складала 5 % ад сусьветнага рынку камвольных тканінаў на 120 млн паг.м[16]. На 2018 году «Камволь» быў найбольшым у Беларусі вытворцам тэкстыльных вырабаў. Сярэдні месячны заробак складаў 650 рублёў (300 даляраў)[17].
У 2022 годзе пастаўкі за мяжу ажыцьцяўлялі ў больш як 30 краінаў, найбольш у Расею, Армэнію, Азэрбайджан, Туркмэністан і Казахстан. У красавіку 2023 году запусьцілі суконную вытворчасьць для тканінаў вопраткі пад паліто, пінжакі і шапкі[18].
Кіраўнікі
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]- Андрэй Мытнік (да 2010 году)
- Сьвятлана Стрыжак ( — 17 сьнежня 2012)[14]
- Віктар Гаўрыленка (17 сьнежня 2012 — да 2019 году )
- Анатоль Суботка (на 2019 год)[19]
- Юлія Грынчык (на 2025 год)
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]- ^ «Камволь», ААТ // Анлайн-энцыкляпэдыя «Беларусь у асобах і падзеях», 15 траўня 2024 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Зьвесткі для сувязі (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Л.А. Обухава, Юлія Грынчык. Зьвесткі аб дзейнасьці за 2024 год (рас.) // ААТ «Камволь», 11 красавіка 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Аб прадпрыемстве (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Жыльлёвыя пытаньні (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Палітовыя тканіны (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Пража (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Пледы з ПАН (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Коўдры (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Фірмовыя крамы (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Кропкі продажаў (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ а б в г д е Нашая гісторыя (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ а б в г д е ё Мінскі камвольны камбінат // Беларуская энцыкляпэдыя ў 18 тамах / гал.рэд. Генадзь Пашкоў. — Менск: Беларуская энцыкляпэдыя імя Петруся Броўкі, 2000. — Т. 10: Малайзія — Мугараджы. — С. 441. — 544 с. — 10 000 ас. — ISBN 985-11-0169-9
- ^ а б в Аляксандар Лукашэнка наведаў ААТ «Камволь» // Прэзыдэнт Беларусі, 17 сьнежня 2012 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Марына Хіджаз. Адзеньне для школьнікаў: пакупнік галасуе кашальком // «Настаўніцкая газэта», 5 лютага 2014 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Наведваньне ААТ «Камволь» // Прэзыдэнт Беларусі, 8 сьнежня 2017 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ Вераніка Ўласевіч. Нітка ўсьлед за іголкай // Рэспубліка : газэта. — 2 сакавіка 2018. — № 6937. — ISSN 1991-5322.
- ^ «Камволь» – ад пражы да тканіны і капсульных калекцый адзеньня // Belarus.by, 27 траўня 2022 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- ^ «Камволь» пачынае шыць касьцюмы а-ля «Гуга Бос» за 900 рублёў // «Эўрапейскае радыё для Беларусі», 31 ліпеня 2019 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
Вонкавыя спасылкі
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]- Навіны (рас.) // ААТ «Камволь», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
- «Камволь» // Партал «Новы час», 2025 г. Праверана 28 чэрвеня 2025 г.
![]() |
Гэта — накід артыкула пра Беларусь. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |